Afgelopen 1 1/2 maand heb ik oog in oog gestaan met de kei harde waarheid. Je weet dat het ooit gebeurd alleen je bent nooit voorbereid. En als je het zag aankomen, kan je je niet voorbereiden. Het is een gevoel wat niet te beschrijven is, want niet uit te leggen valt want zelfs jij zelf begrijpt het niet.
Ik heb een sterk karakter, ik ben een sterk persoon en zie overal het positieve er van in. Maar ook ik heb 'my breakdowns'. Zoals dat ik niet kan aarden in mijn nieuwe woon stad,of de baan die je alweer bijna een jaar bekleed heeft je niet veel goeds gebracht net als dat familieproblemen nooit oplossen. MAAR GOED! Dit allemaal maakt niet uit als je in de veronderstelling bent dat alles koek en ei is in je relatie, je bent mega verliefd, je steunt elkaar door dik en dun,je hebt tegenslagen gehad(zware) maar we krabbelen weer geleidelijk omhoog,en vecht voor elkaar.. maar dan wanneer man lief zegt ; "ik heb geen gevoel meer voor je" .. dan voel je even de wereld onder je voeten verdwijnen. Die sterkheid is binnen een 10e seconden verdwenen.
Nu ben ik 1 1/2 maanden verder, 1000000.00000.0000 dingen veranderd en voel me met de dag sterker worden. (Al heb ik zo nu en dan van die 'inkakkers')
True all the ups, and most of all...the downs, there is a moment of lightness.
