Elke dag denk ik wel eens aan mijn kinderjaren
( Moet je mij horen, 18 jaar! ) .. Alleen echt een kind voel ik mij allang niet meer. Door de jaren heen werd ik zelf steeds zelfstandiger en dat is logisch meiden groeien altijd sneller dan de jongens. Maar ik ben een beetje boven mezelf uitgestegen.
Ik heb een hele fijne jeugd gehad, elke dag was ik met mijn vader. Hing op zijn buik als baby,dan stond ik als peuter achter hem op zijn fiets, dan gingen we skeeleren door het vondelpark toen ik tiener was en nu? Nu zie ik hem 1 x in de week als het niet 1x in de 2 weken is! Ben altijd al een papa’s kindje geweest. Niet dat ik niet bij mijn moeder wilde zijn echter was er vroeger nooit echt die dikke klik! Dat kwam toen mijn broertje kwam. Me moeder gaf hem aan niemand, en ik? o iedereen mocht me meenemen.. Dat hoor je dan later als je oud en wijs genoeg bent. Dat heb ik een redelijke tijd mijn moeder kwalijk genomen, want je gaat het zien als :
‘JE HEBT NOOIT VAN MIJ GEHOUDEN’ onzin natuurlijk en dat weet ik nu ook. De band met mijn moeder is versterkt, en zou niet weten wat ik zonder haar zou moeten..
Sinds kort zijn mijn ouders gescheiden, ze zijn 20 jaar met elkaar geweest en daarvan 6 jaar getrouwd. Beide hebben nu nieuwe partners en is alles nu in rustig vaarwater.. echter is dit niet altijd geweest. Kinderen zijn altijd de dupe van een scheidig, alleen ik voelde mij de volwassene tussen 2 kinderen in. Dan belde die om dat te zeggen over de ander en weer andersom. Ik voelde mijzelf werkelijkwaar een relatietherapeut. Dat kon ik echt niet hebben want had genoeg aan mijn eigen hoofd.
21 April is mijn huis opgeleverd, super blij natuurlijk! Veel klussen en dus 2 weken vrijgenomen, mijn vriend ook echter kreeg hij wel meer dan 3 maanden vrij! Ontslagen.. O dat kon ik er ook nog wel bij hebben hoor. Er was te weinig werk en dus kon de laatste die binnen was gekomen,vertekken. Mijn vriend T. zegt altijd, alles komt goed en dat ik me niet druk hoefde te maken. Inmiddels een maand verstreken, het huis redelijk op orde nog steeds geen baan voor T. ja dan begin je toch best te stressen aangezien je buffer ook niet oneindig is. Goed 2 maanden verstreken nog geen baan.. dan besef je dat het echt niet langer kan zo. Ik vroeg mij af wat hij wel niet in zijn CV had staan aangezien niemand hem op gesprek wilde hebben! Je begrijpt wel dat er veel stress ontstaat, en zoals bij vele gezinnen.. weer eens om geldproblemen! Haat het.. en dan 10.000 x horen op het nieuws over
‘de recessie’ JA DAT WETEN WE NU WEL JA!Ik stelde me het heel anders voor samenwonen, Hotel de botel met je vriend, vrijheid, meer rust en noem het maar op. NOU HO MAAR! Het lijkt wel verdomme een werkkamp. Opstaan, kleine douchen,aankleden,haartjes doen dan jezelf doen.. dan samen eten, werken,thuis kan ik niet even rustig op de bank zitten.. nee want manlief moet trainen dus hup aan de slag met het eten. Manlief vertrekt, jij zit met de kleine en een berg afwas en
OJA niet vergeten er moet ook nog een wasje worden gedraait. Goed je zet de kleine in badje, onderwijl doe je de afwas, vervolgens doe je pyjama aan van de kleine, verhaaltje voorlezen en yes ze slaapt. Loopt naar beneden, merkt op dat het best een troep is, dus je gaat alles een beetje aan kant maken. Je kijkt op de klok 21:00 pas? Nou het voelt als 01:00.. dus je loopt naar je bed, en om is de dag!
Het is nu niet dat ik mijzelf zielig vind, ik medelijden wil..
HELEMAAL NIET!Maar mag ik niet zeggen wat iedereen eigenlijk wel wilt zeggen is dat de grote mensen wereld, zwaarder is dan dat we allen dachten?
