Voorheen zagen we elkaar alleen het weekend, heel moeilijk uit te houden maar hoe fijn was het als je elkaar dan eindelijk weer zag. Vonken die er af sprongen.
Na ruim een jaar besloten we samen te wonen, een hele stap! Hij voor het eerst uit zijn warme nestje en ik. In eerste instantie denk je, ah heerlijk fijn een eigen plek.. lekker verliefd zijn, zoenen en de liefde bedrijven wanneer JIJ maar wilt! Ik zeg je eerlijk.. zo loopt het niet.
Eerst 2 weken HARD aan het werk om het jou eigen te maken, en dan begint het ‘grote mensen leventje’. Werken, koken,schoonmaken en noem maar op! Er blijft vrij weinig quality time over.. Je kunt je dus voorstellen dat in het begin veel meningsverschillen voorvallen. Maar op het moment dat je samen gaat wonen weet je echt wat je aan elkaar hebt. En dat weet ik.
T. maakt mijn leven compleet, kan op hem bouwen, we kunnen elkaar irriteren en dan weer in lachen uitbarsten, staat me overal in bij, steunt mij ten aller tijden,hij is trots op mij en ik op hem.
Een tijd hebben we onze downs gehad, twijfelde ik of het wel de juiste beslissing is geweest en wilde ik mijn hebben en houwen pakken en vertrekken. Waarom?! Beide zaten we met dingen aan onze hoofd en we wilde elkaar daar niet mee belasten, stom he? Het belangrijkste in een relatie is praten, praten praten en nog eens praten. Ik ben stapel op mijn man, zou geen moment zonder hem willen. En irritatie’s die zullen er af en toe heus zijn, maar welk gezin/koppel heeft dat niet?
Het is gezond om imperfect te zijn, het is ongezond als je perfect bent..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten