Ja, gaat goed..

Standaard vraag je aan vrienden/kennis/familie (nadat je hallo hebt gezegt) "hoe gaat het met je" waarop de ander standaard antwoord "ja goed!"

Logisch, wie heeft er zin in om nee te zeggen en dan al je sorres en je shit zo op tafel te gooien? ik NIET kan ik je melden. Maar vandaag heb ik echt een zeer slechte dag en dat is nog lichtelijk uitgedrukt. Mijn man en ik hebben het nu allemaal aardig op een rijtje, we zitten in een rustig vaarwater er zit een ritme in en de love is totally in the air, dus wat is er dán mis denk je dan?!

OUDERS! Beide gescheiden,beide nieuwe partners.. bij de 1 gaat het super en bij de ander,nou goed om zacht uit te drukken,minder. Elk weekend is er wel wat en dan volgt de vraag of er bij ons geslapen kan worden. Nee zegt je niet want zij hebben ook dag en nacht voor jou klaar gestaan maar af en toe wil ik het maar al te graag zeggen. In het hele verhaal voel ik me de volwassene telkens geef ik 'advies' en zeg ik dat het niet langer zo kan gaan. Hoe bedoel je omgekeerde situatie.

Ik voel me rot als ik eigenlijk nee wil zeggen, maar ik vraag me echt af wanneer het een keer ophoudt,wanneer ik mijn eigen leven kan gaan leiden, alleen aan mijn eigen sorres denken en niet telkens van een ander?!

Ik praat niet graag, nou goed alleen met de mensen om wie ik veel geef en die ik door in door vertrouw. Vaak eindig ik dan bij mijn man lief. Af en toe heb ik ook wel eens de behoefte om dit met een vriendin te delen, maar dat zit er vaak niet in.
Zelf sta ik dag en nacht klaar voor me dichtsbijzijnde vriendinnen, vraag altijd gaat alles goed? vraag het nog eens om het te bevestigen en vervolgens vraag ik naar de relatie en/of thuissituatie. Waarom?! omdat ik begaand ben met mijn vriendinnen/man en familie maar waarom krijg ik dit nooit terug?! wat doe ik verkeerd? Of moet ik gewoon wat vaker aan me zelf denken?